
Boegbeeldschap is een keuze. Een gedurfde keuze.
Want een boegbeeld zijn betekent niet dat je vertelt waar je bent geweest, welke deals je hebt gesloten of welke awards je hebt gewonnen. Dat is je werk. Heel netjes zichtbaar, maar het is geen leiderschap.
Echt boegbeeldschap begint waar het comfortabele eindigt.
Het vraagt lef om een blik vooruit te hebben op maatschappelijke thema's die er toe doen, en die blik ook consistent en uitgesproken te delen. Scherp en herkenbaar, keer op keer.
Want je boodschap afzwakken levert berichten op die niet opvallen, niet inspireren en zeker geen beweging in gang brengen.
Terwijl beweging precies is wat nodig is.
Als jij iets wilt veranderen aan je sector, de wereld of de manier waarop dingen gaan, dan moet je ook een nieuw geluid durven laten horen. Is dat arrogant? Zeker niet, sterker nog, het is noodzakelijk.
Hoge bomen vangen veel wind, dat klopt. Maar het zijn ook de bomen die de horizon bepalen.
Het gaat er niet om wat anderen ervan vinden, maar om: durf jij te dromen en mensen mee te nemen in die droom? Uit de gebaande paden te stappen waar het veilig voelt.
Leiderschap is de status quo willen doorbreken vanuit gedrevenheid en volle overtuiging, en mensen begeleiden om mee te gaan in een nieuwe realiteit. Zo helder verteld dat ze erin kunnen geloven. Dat je ze iets geeft om naartoe te werken.
Wie doet dat al heel goed vind jij?