Opinieartikelen

Het was een druk jaar, bij Bureau voor Boegbeelden. We speurden naar nieuws, co-creëerden honderden verhalen, maakten mooie videoproducties en begeleiden bij optredens in media en op podia.

De onderwerpen varieerden van de energietransitie tot eerlijke wereldwijde waardeketens, van vergrijzing tot AI, van biodiversiteit tot zorgstelsel en van leiderschap tot burgerschap.

"𝘌𝘦𝘯 𝘢𝘢𝘯𝘵𝘢𝘭 𝘱𝘢𝘳𝘵𝘯𝘦𝘳𝘴 𝘪𝘴 𝘯𝘶 𝘨𝘰𝘦𝘥 𝘻𝘪𝘤𝘩𝘵𝘣𝘢𝘢𝘳 𝘢𝘭𝘴 𝘣𝘰𝘦𝘨𝘣𝘦𝘦𝘭𝘥. 𝘔𝘢𝘢𝘳 𝘩𝘰𝘦 𝘴𝘤𝘩𝘢𝘭𝘦𝘯 𝘸𝘦 𝘥𝘪𝘵? 𝘏𝘰𝘦 𝘩𝘰𝘶𝘥𝘦𝘯 𝘸𝘦 𝘩𝘦𝘵 𝘱𝘦𝘳𝘴𝘰𝘰𝘯𝘭𝘪𝘫𝘬? 𝘌𝘯 𝘩𝘰𝘦 𝘮𝘢𝘬𝘦𝘯 𝘸𝘦 𝘷𝘢𝘯 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘮𝘦𝘥𝘦𝘸𝘦𝘳𝘬𝘦𝘳𝘴 𝘢𝘮𝘣𝘢𝘴𝘴𝘢𝘥𝘦𝘶𝘳𝘴, 𝘻𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳 𝘥𝘢𝘵 𝘩𝘦𝘵 𝘤𝘩𝘢𝘰𝘴 𝘸𝘰𝘳𝘥𝘵?"

Die vragen lagen vorige week op tafel bij een van onze klanten. Denise Pellinkhof ✨ en ik namen het marketing & communicatie team een middag mee in onze ideeën.

Nieuwe klanten, structuren opbouwen, keuzes maken, fouten maken, leren, aanpassen. En steeds die vraag: gaan we nog harder werken of uitbreiden? Te vaak stond ik in de productie zelf, rennend om alles gedaan te krijgen.

Maar het was niet alleen werk. In 2025 gebeurde er ook ontzettend veel thuis, in mijn familie- en vriendenkring. Soms komt werkelijk alles tegelijk en dat laat je wankelen. En dan bedoel ik echt wankelen.

“𝘒𝘶𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘫𝘶𝘭𝘭𝘪𝘦 𝘦𝘦𝘯 𝘱𝘳𝘦𝘴𝘦𝘯𝘵𝘢𝘵𝘪𝘦 𝘮𝘢𝘬𝘦𝘯? 𝘌𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘳𝘢𝘵𝘦𝘨𝘪𝘦. 𝘒𝘗𝘐’𝘴. 𝘌𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘴𝘩𝘣𝘰𝘢𝘳𝘥. 𝘌𝘦𝘯 𝘱𝘭𝘢𝘯. 𝘌𝘯 𝘢𝘭𝘴 𝘩𝘦𝘵 𝘬𝘢𝘯 𝘰𝘰𝘬 𝘮𝘦𝘵𝘦𝘦𝘯 𝘥𝘦 𝘥𝘢𝘵𝘢 𝘰𝘱𝘭𝘦𝘷𝘦𝘳𝘦𝘯…”

Ik snap het. Als je verantwoordelijk bent voor groei, mensen, reputatie of resultaat, wil je houvast. Iets dat af is en dat je kunt laten zien in de boardroom.

Bij de Vikingen stond het voor bescherming tegen zeemonsters. Later, op handels- en oorlogsschepen, was het een symbool van kracht, identiteit en richting.

Volgens het volksgeloof: de geest van het schip.

Dat is precies waarom wij dit woord zo sterk vinden voor organisaties.

Zeker als mensen bewust voor jouw masterclass kiezen.

De afgelopen weken mocht ik voor verschillende groepen leden van Vastgoed Nederland staan. Van makelaar tot taxateur: mensen met een verhaal, drukke agenda’s en scherpe meningen. Maar ook: openheid, zin en reflectie.

Dat had ik met luitenant-generaal b.d. Kees Matthijssen.

Een man die leiding gaf in omstandigheden die de meesten van ons niet eens kunnen bevatten: Bosnië en Herzegovina, Irak, Afghanistan, Mali, vier decennia van keuzes maken onder druk die wij alleen kennen uit geschiedenisboeken en krantenkoppen.

Slimme vrouwen met scherpe blikken en stevige banen bij sterke organisaties. Het gesprek kwam op zichtbaarheid, en ineens zei er één:

“LinkedIn? Geen zin meer in. Het is allemaal zo... ego. Kijk mij eens zichtbaar zijn met weer een award of een succesvol project.”

Voor vijf prachtige, grote bedrijven die hun ambassadeursprogramma's echt op orde hebben.

Videodagen, contentkalenders, medewerkers die actief delen op hun persoonlijke kanalen. Het zag er allemaal geweldig uit.

Maar toen we begonnen te praten over boegbeeldschap, zag ik iets verschuiven in de ruimte. Want daar zit 'm de crux: ambassadeurschap is fantastisch, maar boegbeeldschap? Dat gaat echt een stap verder.

Hoe houden we het persoonlijk? En hoe maken we van meer medewerkers ambassadeurs, zonder dat het chaos wordt?"

Die vragen lagen vorige week op tafel bij een van onze grootste klanten. Marieke Jansz en ik zaten een middag samen met hun marcom-team. Ze hadden al bewezen dat zichtbaar leiderschap werkt: hun boegbeelden worden gevraagd voor podia, persaandacht en door klanten. Maar nu willen ze doorpakken.

Vorige week kreeg ik een bericht van een expert in duurzame mobiliteit.
"Ik post nu drie keer per week. Ik sta op evenementen en reageer onder posts van anderen. Maar ik merk niks. Waarom word ik niet gezien?"

Mijn antwoord: je wordt waarschijnlijk wel gezien. Maar je wordt niet gevraagd.

Maar je weet wel dit: wie wil groeien, moet durven verschijnen.

Gisteren sprak ik een klant die dat letterlijk heeft bewezen. In nog geen jaar tijd zijn LinkedIn-connecties en engagement verdubbeld en grote bedrijven zoeken hem nu actief op.

Zichtbaarheid klinkt als iets externs. De aandacht trekken van anderen, top of mind worden en blijven. Hoewel ik weet dat dat niet simpel is, klinkt het ook hol. Want niemand die ik ken wil méér van zijn of haar leven doorbrengen achter een scherm en méér afgeleid worden. Dus: welk doel dien je dan precies?

Een stagedag bij het Jeugdjournaal was de bedoeling.
Maar dat wil iedereen dus daar was geen plek.

Dus kwam middelbare scholier Yfke een dagje meelopen bij Bureau voor Boegbeelden.

Naast het maken van een nieuwsquote voor ANP - gelukt - bedachten we dat de dag moest gaan over ‘goede vragen stellen’.

,,Jullie zijn lekker zichtbaar hè," horen we vaak.
Klopt. We laten graag zien waar we voor staan. En experimenteren daar ook mee.  Dat leidt tot allerlei oordelen. Van ‘verfrissend’ tot ‘aandachttrekkerij’.

Ja ja, het is Wereld Hart Dag ❤️ , vandaar.

Zichtbaar leiderschap gaat niet alleen over visie en strategie.
Het gaat ook over je hart laten zien.

Durven leiden vanuit liefde: voor je mensen, voor je werk en voor de wereld die je wilt achterlaten.

Charlotte van Asseldonk de TalentenLeider schreef gisteren een leuke post over het belang van lachen, in leiderschap. Als manier om te verbinden, je van je menselijke kant te laten zien en ontspanning te brengen. De boog hoeft niet altijd gespannen te zijn.

Dat geldt niet alleen intern, ook naar buiten toe.

Zichtbaar zijn, jezelf laten zien, je verhaal vertellen, het klinkt goed. En ik geloof er ook heilig in.

Maar toen Bas Huitink onder mijn post schreef over aanwezig zijn, gebeurde er iets bij mij. Hij zei: "𝘈𝘭𝘴 𝘫𝘦 𝘫𝘦𝘻𝘦𝘭𝘧 𝘩𝘦𝘭𝘦𝘮𝘢𝘢𝘭 𝘢𝘢𝘯𝘸𝘦𝘯𝘥𝘵 𝘰𝘮 𝘥𝘦 𝘥𝘰𝘦𝘭𝘦𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘫𝘦 𝘰𝘳𝘨𝘢𝘯𝘪𝘴𝘢𝘵𝘪𝘦 𝘵𝘦 𝘳𝘦𝘢𝘭𝘪𝘴𝘦𝘳𝘦𝘯, 𝘥𝘢𝘯 𝘣𝘦𝘯 𝘫𝘦 𝘢𝘢𝘯𝘸𝘦𝘻𝘪𝘨 𝘸𝘢𝘢𝘳 𝘫𝘦 𝘬𝘶𝘯𝘵 𝘣𝘪𝘫𝘥𝘳𝘢𝘨𝘦𝘯. 𝘋𝘢𝘵 𝘪𝘴 𝘦𝘦𝘯 𝘵𝘢𝘢𝘬𝘰𝘱𝘷𝘢𝘵𝘵𝘪𝘯𝘨. 𝘋𝘢𝘯 𝘣e𝘯 𝘫𝘦 𝘵𝘰𝘤𝘩 𝘻𝘪𝘤𝘩𝘵𝘣𝘢𝘢𝘳? 𝘕𝘪𝘦𝘵 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘴𝘰𝘮."

Dat was het advies van Pieter W.C.M. Cobelens tijdens onze lunch gisteren. Oud-hoofd van de MIVD, spreker, levensgenieter en boven alles: een man die aanwezig is.

Ik ontmoette Pieter via Speakers Academy®. Ik vroeg hem ooit om een interview en dat werd een artikel over leiderschap dat veel losmaakte. Daarna nodigde hij me uit voor een parachutesprong. “Elke stoere vrouw moet minstens één keer gesprongen hebben,” zei hij. “Want pas uit je comfortzone groei je echt.”

•  de man die me in een lege metrogang van achteren besloop en zijn arm om mijn middel legde.
• de baas van mijn vakantiebaantje die zei dat hij nog wel een plannetje met me had, op zolder, als het rustig was.
• de chauffeur die zich naast zijn truck stond af te trekken, naar de weg gericht, en mij de hele tijd recht aankeek en nakeek toen ik als 12-jarige langs hem moest fietsen om thuis te komen.

Ik kijk met bewondering naar mensen die met veel verstand van zaken analyses kunnen maken van de problemen van onze tijd. Over het klimaat, de huizenmarkt, geopolitiek en meer.

“𝘝𝘢𝘯 𝘰𝘯𝘻𝘦 𝘭𝘦𝘪𝘥𝘦𝘳𝘴 𝘸𝘰𝘳𝘥𝘵 𝘷𝘦𝘳𝘸𝘢𝘤𝘩𝘵 𝘥𝘢𝘵 𝘻𝘪𝘫 𝘩𝘦𝘵 𝘨𝘰𝘦𝘥𝘦 𝘷𝘰𝘰𝘳𝘣𝘦𝘦𝘭𝘥 𝘨𝘦𝘷𝘦𝘯,” zegt het Amerikaanse softwarebedrijf Astronomer op X. Dit weekend zette Astromer de ceo op non-actief, nadat hij en zijn hr-collega de hele wereld over gingen als ‘sappig nieuws’; betrapt op hun stiekeme affaire die via de kisscam van Coldplay werd vastgelegd.

Onder mijn video over de switch van kennis naar koers, schreef Richard van Houten een reactie die mij triggerde:

"80% 𝘷𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘭𝘦𝘪𝘥𝘦𝘳𝘴 𝘥𝘪𝘦 𝘪𝘬 𝘮𝘦𝘦𝘮𝘢𝘢𝘬, 𝘭𝘦𝘪𝘥𝘦𝘯 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘷𝘢𝘯𝘶𝘪𝘵 𝘬𝘰𝘦𝘳𝘴 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘷𝘢𝘯𝘶𝘪𝘵 𝘬𝘦𝘯𝘯𝘪𝘴. 𝘒𝘦𝘯𝘯𝘪𝘴 𝘪𝘴 𝘷𝘦𝘪𝘭𝘪𝘨, 𝘬𝘰𝘦𝘳𝘴 𝘪𝘴 𝘳𝘪𝘴𝘪𝘤𝘰."

En toen noemde hij ook nog iets anders: 𝘵𝘩𝘦 𝘗𝘦𝘵𝘦𝘳 𝘗𝘳𝘪𝘯𝘤𝘪𝘱𝘭𝘦.
De theorie dat mensen in hiërarchieën vaak promoveren, totdat ze op een niveau terechtkomen waarop ze niet meer competent zijn.

Doe maar rustig. Wees lief. Wees stil.
Maar weet je? Wen er maar aan, we zijn al met zóveel.

Op de Parade zag ik Hadewych Minis en Stephanie Louwrier in actie. Hier sloten ze mee af: minder ik, minder jij, meer wij!
Twee vrouwen, één podium en geen concessies. Alles erop en alles eruit.
Muziek, humor en lef. Zichtbaarheid zonder excuses.
Ik was zo onder de indruk.

Begin juni reed ik naar Rotterdam om een groep jongeren te helpen met het vertellen van hun verhaal.
Jongeren die ervaringsdeskundig zijn als het om jeugdzorg gaat.

Regelmatig word ik benaderd door leiders die zeggen:
“Ik moet zichtbaarder zijn van de aandeelhouders.”
“Marketing heeft gezegd dat ik op LinkedIn moet.”
“Er moeten meer klanten komen, dus ik moet mezelf beter laten zien.”

Maar de slimste pakken hun podium. Juist nu.

Als het economisch tegenzit, zie je het patroon steeds opnieuw: budgetten voor marketing, communicatie, PR en evenementen worden als eerste geschrapt.

Zichtbaarheid? Stilte.
Leiderschap? Onzichtbaar.

En ook niet veel likes.

Dat klinkt misschien een beetje dwars. Zeker als je weet dat ik al vijftien jaar actief ben op dit platform. Ik post, schrijf artikelen en nieuwsbrieven, deel, koppel mensen. Ik geef zelfs LinkedIn trainingen (ook al weten anderen veel meer van LinkedIn dan ik).

AI kan het allemaal voor je doen: je visie vertalen, je toon raken en een post schrijven.

En natuurlijk, wij maken daar ook gebruik van. We trainen onze GPT’s, leren ze de stem van onze klanten kennen. We zetten ze in om snelheid te maken, ideeën aan te scherpen en geweldige teksten te bouwen. Hallo, je bent gek als je het niet doet.